[Fiction] วาเลนไทน์

posted on 20 Feb 2013 11:50 by nh2dpun directory Fiction, Cartoon

                สายลมเย็นๆ พัดพลิ้ว บรรยากาศที่เย็นสบายและเงียบสงบในสวนสาธารณะ ชวนให้เคลิ้มหลับยามบ่ายเป็นอย่างยิ่ง ราเชนนั่งนิ่งๆ บนม้านั่ง มองผู้คนที่เดิน วิ่ง เล่นกันอยู่เบื้องหน้าบนสนามหญ้าบ้าง ริมสระน้ำกลางสวนบ้าง ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าเหล่าผู้คนที่มาเดินเล่นกันนั้น ส่วนใหญ่แล้วจะมาเป็นคู่ มีตั้งแต่หญิงสาวชายหนุ่มธรรมดาๆ ที่เดินจูงมือกุ๊กกิ๊กกัน สาวน้อยน่ารักสองคนที่ดูจะใกล้ชิดกันเกินกว่าเพื่อน และชายหนุ่มสองคนที่อาจหน้าตาไม่ดีให้สาวกรี๊ด นอนเล่นบนพื้นหญ้าคุยกันกะหนุงกะหนิง คู่รักทุกรูปแบบ กำลังอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง ในบรรยากาศแสนสบายของสวนสาธารณะแห่งนี้

                และถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่า ราเชน ชายหนุ่มหน้าสวยนั่งอยู่ที่ม้านั่งเพียง คนเดียว

                ตัวชายหนุ่มเองก็ไม่ได้สนใจในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อยู่แล้ว นับตั้งแต่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักยิ่งไป ชายหนุ่มก็หยุดเวลาไว้แค่ในวันนั้น มือเรียวสวยยกขึ้นคลำจี้ที่ห้อยอยู่กับสร้อยคอ จี้หวานแหววที่เต็มไปด้วยความทรงจำทั้งสุขและเศร้า ภาพความทรงจำเก่าๆ หวนคืนมาตามกระแสลมที่พัดโบก เธอ เป็นคนเลือกให้เขาเอง แต่เดิมราเชนไม่ใช่คนชอบใส่เครื่องประดับ แต่เขาเริ่มใส่สร้อยคอก็เพื่อจะได้ห้อยจี้ที่ เธอ เลือก และเขาก็ใส่มาตลอด แม้ว่าเธอจะจากไปแบบไม่มีวันหวนคืน เขาก็ยังใส่สร้อยที่มีจี้ที่เธอเป็นคนเลือกอยู่เช่นเดิมตลอดมา

                ภาพคู่รักที่พลอดรักกันหวานหยด อาจทำให้คนไร้คู่อิจฉา แต่ไม่ใช่กับราเชน เพราะสำหรับชายหนุ่มแล้ว แค่มีจี้นี้อยู่กับตัว ก็เหมือนได้อยู่กับเธอตลอดเวลา จะว่าไป...เดือนกุมภาพันธ์ก็จัดเป็นเดือนแห่งความรักนี่นะ เขาคิด สายตาของชายหนุ่มที่กวาดไปแบบไร้จุดหมาย ค่อยๆ โฟกัสไปที่คู่รักคู่หนึ่ง ทั้งคู่ยังเป็นวัยรุ่นอยู่ แต่งตัวน่ารักสมวัย และหวานกันแบบน่ารักๆ ...คู่นั้นท่าจะเหมาะ...

               

                โครงกระดูกสีขาวที่งดงามสองโครง ใช้เวลาขัดแทบจะทั้งคืน แต่ผลก็ออกมาเป็นที่น่าพอใจ หัวใจสองดวงซึ่งเป็นกล้ามเนื้อสูบฉีดเลือด ซึ่งโดนควักออกมาและถูกแช่แข็งไว้เพื่อคงความสด ถูกเอาออกมาจากกระติกรักษาความเย็น ลูกศรทำมืออย่างประณีต ถูกจับด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างก็จับหัวใจไว้ให้แน่นๆ แล้วราเชนก็ปักลูกศรทะลุหัวใจอย่างเร็วและแรง พอจัดการเสร็จทั้งสองดวงเสร็จ ก็เอามาจัดวางไว้ในตำแหน่งที่เตรียมไว้ องค์ประกอบทุกอย่างกำลังจะสมบูรณ์ โครงกระดูกคู่รักที่กอดกันด้วยความรักใคร่ แม้ความตายก็ไม่อาจพรากทั้งคู่ได้ หัวใจที่ถูกลูกศรกามเทพปักสองดวงที่ตั้งบนโต๊ะปูด้วยผ้าลูกไม้สีขาว บนผนังผุกร่อนของตึกที่ถูกทิ้งร้างไว้ทั้งที่ยังสร้างไม่เสร็จ เต็มไปด้วยลวดลายอ่อนช้อยงดงามของเถาวัลย์ ที่วาดจากเลือดของคนสองคน ส่วนเนื้อและเครื่องในอื่นๆ นั้น ถูกละลายด้วยกรดไปหมดสิ้นแล้ว

                ผลงานศิลปะชิ้นนี้อาจจะดูไม่มีเค้าของฆาตกรต่อเนื่องน้ำกรด แต่วิธีการให้ได้มาซึ่งผลงานก็ยังมีน้ำกรดเป็นส่วนประกอบ ใช่แล้ว หลังๆ มานี้ราเชนเริ่มคิดจะทำผลงานศิลปะให้หลากหลาย ไม่ใช่แค่ราดกรดบนตัวเหยื่อให้เกิดความทรมาน พอเหยื่อมองด้วยสายตาวิงวอนว่าให้ฆ่าหรืออาฆาตถึงค่อยกรอกกรดลงกระเพาะปิดฉากอีกต่อไป แต่มันจะต้องเปี่ยมไปด้วยความงดงาม องค์ประกอบที่สมบูรณ์ และพลังอันยิ่งใหญ่ที่จะทำให้ผู้ชมศิลปะถึงกับขนลุกซู่เมื่อได้เห็นผลงานของเขา

                ทำผลงานเสร็จสิ้นก็ต้องเอาไปแสดงในแกลเลอรี่ ราเชนจัดการถ่ายรูปในมุมที่คิดว่าสวย สำหรับการถ่ายรูปแล้วชายหนุ่มยังเป็นมือสมัครเล่นอยู่ แต่ก็คิดว่าตัวเองมีฝีมือที่จะถ่ายออกมาให้สวยได้พอสมควร จากนั้นก็อัพลงโลกออนไลน์ และสุดท้าย...คือส่งบัตรเชิญไปให้บรรดาแขกที่น่ารัก ที่ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนนับตั้งแต่ราเชนเริ่มพรากชีวิตคนเป็นกิจวัตร ก็ยังตามจับตัวเขาไม่ได้สักที เอาล่ะ ทุกอย่างเป็นอันเสร็จสิ้น

 

                สองวัน สองวันกับการสร้างผลงานศิลปะชิ้นเอก ค่ำคืนและวันเวลาที่ยาวนานได้จบสิ้นลงไปแล้ว ชายหนุ่มปล่อยให้สายน้ำชำระล้างคราบทุกอย่างที่สะสมมาสองวันตามร่างกาย ให้ไหลตามกระแสน้ำไปให้หมดสิ้น ความเย็นของน้ำสร้างความสดชื่นให้กับร่างกายนี้ได้เป็นอย่างดี

                ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน มีผ้าขนหนูชิ้นเดียวพันท่อนล่าง มือก็จับผ้าขนหนูเช็ดหน้าเช็ดผมอยู่ ออกมาจากห้องน้ำก็เป็นห้องนอนแสนสบาย แต่แล้วชายหนุ่มก็หยุดชะงัก ตาเบิกกว้างมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

                “หวาว บาเร็ตต้ากับวอลเทอร์ นายมีทำไม้ตั้งสองกระบอกเนี่ย” แขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังยุ่งอยู่กับปืนสองกระบอก ที่โต๊ะข้างหน้าต่างติดหัวนอนของเขาอยู่ ส่วนหน้าต่างห้องก็เปิดหรา ลมพัดผ้าม่านปลิวอยู่นั่น ไม่ต้องถามเลยว่าเข้ามาทางไหน ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขายาวสีดำ ผมสั้นรองทรงเกือบเกรียน ดวงตาซ่อนอยู่หลังแว่นดำ กำลังยกปืนบาเร็ตต้าเล็งออกไปนอกหน้าต่างเหมือนลองปืน แล้วางกลับเข้าไปในกระเป๋าปืน เชนกลั้นหายใจ แล้วเดินปราดไปแย่งวอลเทอร์จากมืออีกข้างของอีกคนมาอย่างว่องไว

                “ทำไมไม่กดกริ่ง...” เชนถามเสียงต่ำ จัดการเก็บปืนสองกระบอกเข้าลิ้นชักโต๊ะให้เรียบร้อย

                “กดแล้ว แต่ดูเหมือนนายจะไม่ได้ยิน โทรหาแล้วด้วยนะ” ก้องเกียรติตอบแบบสบายๆ เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนปลายเตียงแบบไม่ขออนุญาตเจ้าของห้อง

                “เข้าทางหน้าต่างเนี่ยนะ...” เชนไม่รู้จะบ่นอะไรดี ชายหนุ่มเดินปึงปังไปที่ตู้เสื้อผ้า กระชากประตูตู้ด้วยความหงุดหงิดปนโมโห

                “โอ๋ๆ โทษจ้า” ก้องทำเสียงล้อเลียน ไล่หลังมา เชนพ่นลืมพรืดแล้วคว้าเสื้อยืดสีขาวมาสวม ขณะที่จะหยิบกางเกงขาสามส่วนที่พับไว้ตรงพื้นตู้เสี้อผ้า ก็ต้องหมุนตัวกลับไปด้วยความเร็วพร้อมโต้ตอบ ก้องที่ย่องเงียบมาอยู่ข้างหลังหยุดชะงัก แล้วถอยออกไปหนึ่งก้าว ทั้งคู่มองหน้ากันครู่หนึ่ง แต่เชนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ เพราะแว่นกันแดดสีดำที่อีกฝ่ายใส่ปิดบังไว้

                “มาชวนไปดินเนอร์น่ะ” ก้องตอบ เอียงคอแล้วยิ้มนิดๆ เชนกระตุกยิ้มกลับ คว้ากางเกงขาสามส่วนมาใส่แบบไม่สนใจคำชวนของอีกฝ่าย เดินเอาไหล่กระแทกอีกคนให้พ้นทางเพื่อเอาผ้าขนหนูไปตาก

                “นายจะแต่งตัวแบบนั้นไปดินเนอร์เหรอ” ก้องถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อราวกับไม่รู้คำตอบของอีกฝ่าย

                “หึ นั่นแกล้งโง่ใช่ไหมน่ะ” เชนสวนกลับด้วยความหงุดหงิดแบบขีดสุด แล้วกลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความตกใจที่หยุดปากไม่ทัน

                “ชุดนั้นก็ได้อยู่หรอกนะ ไม่ได้ไปร้านหรูอะไรอยู่แล้ว” ก้องทำเป็นไม่ได้ยินคำประชดด่าเมื่อครู่

                “แล้วไม่ไปดินเนอร์กับพ่อเงือกน้อยของตัวเองซะล่ะ” เชนถามห้วนๆ

                “ก็ไปกันสามคน เหนือเขารออยู่ข้างล่างน่ะ” ก้องตอบ

                “...เชนไม่ไป ชัดเจนแล้วนะ ว่าไม่ไป” ชายหนุ่มกอดอก มองแขกที่ไม่รับเชิญดุๆ ก้องนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะยักไหล่แบบไม่ยี่หระ แล้วเดินไปที่ประตูห้องนอน มือเอื้อมจับลูกบิดไปแล้ว ชายหนุ่มก็เหมือนจะนึกอะไรได้ หันกลับมายิ้มให้เชน

                “การ์ดวาเลนไทน์นายสวยดีนะ” พูดจบ ก็เปิดประตูออกไป แล้วปิดตามเบาๆ เชนยืนอยู่ท่าเดิม ฟังเสียงฝีเท้าอีกคนค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ ฟังจนได้ยินเสียงเปิดปิดประตูหน้าบ้าน ฟังจนได้ยินเสียงรถยนต์สตาร์ท และขับออกไป พอรู้ว่าได้อยู่ตัวคนเดียวแน่นอนแล้ว เชนก็หลับตา หายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะลงจากชั้นล่างมาห้องนั่งเล่น เปิดทีวีไว้ก่อนจะเข้าครัวไปทำอาหารเย็น

                เสียงรายงานข่าวพูดถึงการปรากฏตัวของฆาตกรต่อเนื่องน้ำกรดอีกครั้ง แน่นอนว่าภาพแบบนั้นสื่อคงไม่เอามาออกอากาศหรอก แต่ในโลกไซเบอร์มันกำลังปลิวว่อนไปทั่ว ลุกลามราวไฟลามทุ่งอย่างรวดเร็วไปทั่วทุกสารทิศ

                จะพักยาวๆ ไปจนถึงเดือนเมษาดีไหมนะ... เชนคิด ขณะทำสลัดผักที่ชื่นชอบ เว้นระยะไปบ้างก็ดีเหมือนกัน 

            พอได้อาหารเย็นแล้ว ชายหนุ่มก็เดินถือชามแก้วใส่สลัดผักเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น รายงานข่าวภาคค่ำจบไปแล้ว ละครหลังข่าวกำลังขึ้นเพลงเปิด แน่นอนว่าเชนไม่ดูมันแน่ๆ เพราะมีช่องอื่นที่เขาสนใจมากกว่า แต่แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่อยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา ก่อนหน้านี้ที่เข้ามาเปิดทีวีไม่ทันสังเกตเห็น

                กล่องเล็กๆ สีน้ำเงินเข้ม อะไรกัน? อย่าบอกนะว่าจี้ห้อยคออีกแล้วน่ะ ชายหนุ่มคิด ภาพกล่องของขวัญวันปีใหม่ขนาดเดียวกัน แต่คนละสีลอยเข้ามาในหัว ชายหนุ่มวางชามสลัดลง แล้วหยิบกล่องเล็กๆ นั่นขึ้นมาเปิดด้วยความสนใจ แต่มัน...เปิดไม่ออก พอสังเกตดีๆ แล้วถึงเห็นว่ามีรูกุญแจอยู่ด้วย ราเชนกลับขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อไปเอากุญแจดอกเล็กๆ ที่ได้มาจากวันวาเลนไทน์ซึ่งก้องเป็นคนมอบให้ แต่ไม่ได้มอบอะไรก็ตามที่ใช้กับกุญแจมาให้ ครั้งแรกราเชนรู้สึกแปลกใจไม่น้อย และรอคอยว่าสิ่งที่ใช้คู่กับกุญแจเมื่อไหร่ก้องจะนำมาให้ ซึ่งก็คือในวันนี้ คล้อยหลังวาเลนไทน์ไปสองวันนั่นเอง

                เมื่อได้กุญแจมาแล้ว ก็จัดการไขฝากล่องให้เปิดออกเสีย ข้างในมีการ์ดวันวาเลนไทน์สองใบ ใบหนึ่งเขียนขึ้นด้วยความเกรียนของก้องเกียรติ ส่วนอีกใบเขียนด้วยลายมือตัวบรรจงแสนสุภาพของดาวเหนือ ส่วนของขวัญนั้น เป็นเข็มกลัดดอกกุหลาบเล็กๆ ที่ดูเหมือนของผู้หญิงมากกว่า เชนมุ่นหัวคิ้วด้วยความหงุดหงิดทันที ไอ้ขอบคุณก็ขอบคุณอยู่หรอกนะ แต่สไตล์ผู้หญิงอีกแล้วเหรอ ชายหนุ่มคิดอย่างฉุนนิดๆ ก่อนจะสังเกตว่าห่อผ้าที่ใช้รองเข็มกลัดอยู่ดูแปลกๆ ชายหนุ่มจึงดึงห่อผ้าออกมา พบกับชั้นข้างใต้ที่มีของอีกหนึ่งชิ้น

                ราเชนนิ่งเงียบมองของชิ้นนั้นที่ตอนนี้มานอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขาเรียบร้อยแล้ว มันช่างคุ้นเคย ที่จริงแล้ว...มันใช่เลยล่ะ แต่ชายหนุ่มไม่เข้าใจ ว่าก้องเกียรติไปเอามันมาจากที่ไหน

                จี้ห้อยกำไลข้อมือ จี้ของ เธอ ที่เขาเคยซื้อให้ จี้ที่เขาทิ้งไปพร้อมกับชีวิตของเธอ มันมาอยู่บนมือเขาแล้ว

                เชนค่อยๆ กำมือที่ถือจี้อยู่ กำแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนส่วนแหลมของจี้ทิ่มแทงผิวมือ เขากำจี้อยู่แบบนั้นนานแค่ไหนไม่อาจรู้ เงียบๆ เท่านั้นจนกระทั่งมีหยาดน้ำใสๆ ค่อยๆ ไหลรินจากหางตาลงมาตามใบหน้า ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะเผยอขึ้นเพราะเชนเริ่มบดฟันใส่กันด้วยความอดกลั้น ร่างเพรียวสั่นน้อยๆ แล้วราเชนก็ระเบิดความรู้สึกที่อัดอั้นออกมาทางกำปั้นซึ่งกำจี้อยู่ ชกลงไปแรงๆ บนโต๊ะแก้วหน้าโซฟา แรงสะท้อนกลับทำเอาแขนสั่นสะเทือน ความปวดแล่นเป็นริ้วขึ้นมา ราเชนยกมือออก รอยร้าวปรากฏอยู่ตรงที่กำปั้นของชายหนุ่มปะทะลงไป มีรอยเลือดติดอยู่เล็กน้อย แล้วราเชนก็ตัดสินใจ ยกโต๊ะทั้งโต๊ะ ทุ่มข้ามห้องนั่งเล่นออกไป โต๊ะแก้วปลิวออกไปแต่หล่นลงพื้นก่อนถึงผนัง แตกกระจายเป็นเศษแก้วเกลื่อนห้องนั่งเล่น หน้าอกของชายหนุ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงด้วยอาการหายใจอย่างถี่กระชั้น ความแค้น ความโกรธ ความเศร้า รุมเร้าหัวใจของชายหนุ่มจนเจ็บแปลบ ราเชนแหงนหน้าขึ้นอ้าปาก กำลังจะเปล่งเสียงแต่จู่ๆ ก็หมดแรง ชายหนุ่มหงายหลังทิ้งตัวลงบนโซฟาในสภาพหมดอาลัยตายอยาก...

ฝ่ามือที่กำจี้ค่อยๆ คลายออก แล้วจี้รูปหัวใจประดับเพชรเล็กๆ ก็ค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากมือที่ชื้นเหงื่อ ตกลงไปนอนสงบนิ่งอยู่ที่พื้นเบื้องล่างอย่างเงียบสงบ

 
 
Qj8ef3.jpg [580x561px] ฝากรูป
 
ภาพประกอบที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับเนื้อเรื่องเท่าไหร่ แบบว่า เส้นไม่เด่นเลย เป็นความผิดพลาดแท้ๆ
 
VNpcOG.jpg [580x561px] ฝากรูป
เวอร์ชั่นไม่ได้แต่ง นอกจากเพิ่มความเข้มของแสงเงา
 
 
------------------------------------------------------------
ทำเสร็จตั้งนานแล้ว แต่อัพช้า ช้าไปมาก มากที่สุด แต่ช่างมันเหอะ=w=
สำหรับเรื่องความรักแล้ว ถือเป็นอะไรที่ฝังใจมากสุดๆ เลยล่ะ

Comment

Comment:

Tweet

@grianteb  เชนใช้ปืนผู้หญิง/โดนตบ มันก็โรคจิตอยู่แล้วน่ะสิ...

#2 By FIEPun on 2013-02-21 00:54

บาเร็ตตากับวอลเทอร์....ทำไมไม่เป็นโคลท์?/โดนตบ
ชกโต๊ะเจ็บแย่=w=' 
โรคจิตจริงๆนะเชนนี่....

#1 By กรูมันเทพ on 2013-02-20 21:18