[EC]แรกมาเยือน

posted on 05 Sep 2013 02:06 by nh2dpun in EC
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู
Exteen Commupedia
 
กว่าจะ...เสร็จ จนมาอัพได้ จริงๆ ส่วนฟิคก็เสร็จไปตั้งนานแล้ว กะอีแค่ภาพประกอบ...กรุจะทำอะไรนักหนา
-------------------------------------------------------------------------------------
 

                ในป่าริมทางที่เงียบสงบ เนื่องจากว่าเป็นป่ารกทึบ เดินไกลออกมาจากทางแค่ไม่กี่เมตรก็แทบจะมองทางไม่เห็นแล้ว เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนท่อนซุงใหญ่ที่กำลังผุกร่อนอยู่บนพื้นดินยุ่ยสีดำ เขากำลังเช็ดดาบที่เปื้อนเลือดช้าๆ ใต้ร่มเงาของไม้ใหญ่ที่บังแสงจากแดดยามบ่ายให้ เขากำลังรอคอยใครบางคน น้องชายร่วมสายเลือดที่หายเข้าป่าไปหลังจากบอกว่าเห็นร่องรอยสดใหม่ของหมูป่า ทันใดเสียงกรอบแกรบก็ดังขึ้นแผ่วเบา เป็นเสียงการเคลื่อนไหว

                “ไง ได้หมูป่ากลับมาหรือเปล่าเฟียค” เด็กหนุ่มถามโดยไม่หันไปมอง

                “ดูเหมือนว่าข้าจะทำให้น้องชายของเจ้าชวดหมูป่าไปน่ะ เฟอร์กัส” น้ำเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อค่อยๆ หันไปมองแบบไม่อยากเชื่อหู แต่พอได้เห็นร่างสูงในชุดเกราะเต็มยศ ดวงตาสีมรกต และเรือนผมสีทองนั่น ก็ทำให้เฟอร์กัสต้องผละลงมาจากท่อนซุง คุกเข่าทำความเคารพบนพื้นในทันที

                “คิงอาเธอร์...” เด็กหนุ่มพูดเสียงดังฟังชัด ใช้สำเนียงแบบคนเมือง เก็บสำเนียงบ้านเกิดไป

                “โฮ้ย ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกน่า” กษัตริย์หนุ่มหัวเราะเบาๆ พลางโบกมืออย่างไม่ถือสา “คุยกันแบบคนธรรมดาเถอะ” ว่าแล้วอาเธอร์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนซุงใหญ่ชื้นที่มีเห็ดขึ้น เฟอร์กัสยังคงนั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่ที่พื้น มีเสียงเกราะกระทบกับท่อนไม้ พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นกษัตริย์แห่งคาเมล็อตตบมือลงบนที่ว่างข้างกาย เด็กหนุ่มจึงลุกขึ้นไปนั่งบนซุงท่อนเดียวกันอย่างว่าง่าย “ข้าจะทำให้เป็นทางการหน่อยหนึ่งแล้วกัน” กษัตริย์หนุ่มกล่าวเสียงนุ่ม

“เจ้าชื่ออะไร”

                “เฟอร์กัส บุตรแห่ง เนียล พ่ะย่ะค่ะ” เฟอร์กัสตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ เด็กหนุ่มสังเกตได้ว่าดวงตาสีมรกตของอีกฝ่ายจับอยู่ที่ซีกหน้าหนึ่งของตน ซีกหน้าที่มีแผลเป็นสีซีดพาดผ่านเต็มครึ่งหน้านั้น

                “ขอถามหน่อย หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา” กษัตริย์อัศวินเอ่ยถามอย่างใคร่รู้

                “ถูกหมีตบขอรับ” เด็กหนุ่มตอบหนักแน่น หน้าตาย และใสซื่อ อาเธอร์ยิ้มเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะขำกับคำตอบ หากแต่ขำกับท่าทีอีกฝ่ายว

“มาที่นี่ทำไมหรือ”

                “เก็บของป่าขอรับ” เฟอร์กัสตอบ คิงอาเธอร์แย้มยิ้มขำ แล้วส่ายหน้า

                “ข้าหมายถึง เจ้ามาที่คาเมล็อตนี่ทำไมหรือ” กษัตริย์หนุ่มแก้ความเข้าใจผิด เด็กหนุ่มผู้โดนสัมภาษณ์หน้าเจื่อนไปนิด แล้วจึงตอบใหม่

“มาเพื่อเป็นอัศวินขอรับ” เฟอร์กัสตอบน้ำเสียงมั่นคง แม้จะพลาดไปแล้วหนหนึ่งก็ตาม อาเธอร์กวาดสายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้า ดวงตาสีเขียวเข้มนั้นจริงใจใสซื่อ ทว่าก็ซ่อนเร้นอะไรบางอย่างเอาไว้เช่นกัน

                “ฟังจากสำเนียงเจ้าเป็นคนไอริชสินะ ที่ไอร์แลนด์ก็เป็นอัศวินได้ไม่ใช่หรือ” อาเธอร์เอ่ยถาม ไม่ได้สนใจมากนัก แค่ต้องการให้บทสนทนาลื่นไหล ทว่าเฟอร์กัสต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังฟังออกหรือนี่...ก็ว่าฝึกให้เหมือนแล้วนา

                “อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่ค่อยดูถูกเด็กชาวนาอย่างข้าน่ะขอรับ” เฟอร์กัสเอ่ยจากใจจริง

                “หืม แล้วเจ้าไม่คิดจะพิสูจน์ตัวเองกับที่นั่นหรือ” กษัตริย์หนุ่มเลิกคิ้วอย่างสนใจ

                “ข้าคิด แต่ข้าอยากมาที่นี่มากกว่านี่นา” เด็กหนุ่มตอบอย่างใสซื่อแบบเด็กๆ กษัตริย์อาเธอร์แย้มยิ้มเล็กน้อย

“เป้าหมายของเจ้า คือสิ่งใดกัน”

                เสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นและมั่นคงเอื้อนเอ่ย คำถามนั้นทำให้เด็กหนุ่มนิ่งงันไป

                “ของป่าสักอย่าง เนื้อสักตัวขอรับ” เฟอร์กัสตอบจริงใจและจริงจัง อาเธอร์ยิ้มค้าง ไม่แน่ใจว่าเด็กตรงหน้าแค่ซื่อเกินไปหรือจงใจก่อกวนกันแน่

                “ข้าหมายถึง... การเป็นอัศวินของเจ้า มีเป้าหมายคือสิ่งใด?” กษัตริย์หนุ่มต้องขยายความอีกครั้ง พอได้ฟังเด็กหนุ่มชาวนาก็มีสีหน้าที่เข้าใจขึ้น ทว่ายังไม่ตอบในทันที

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ บุรุษในชุดเกราะสะบักสะบอมที่อุ้มเด็กทารกคนหนึ่งหนีหายไปในป่า ทิ้งให้บุรุษอีกผู้หนึ่งสิ้นใจอย่างเดียวดายต่อหน้าเฟอร์กัสวัยเยาว์ ยังคงติดตรึงมาจนถึงทุกวันนี้...

                “...แข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องสิ่งสำคัญขอรับ” ความจริงใจสื่อผ่านมาทางน้ำเสียง แววตานั้นไม่โกหก หากแต่อาเธอร์สัมผัสได้ว่าเด็กตรงหน้าก็ไม่ได้ตอบความจริงทั้งหมด เอาเถิด มนุษย์ไม่ว่าใครก็ย่อมต้องมีสิ่งที่เร้นไว้ใต้เงาของก้นบึ้งกันทั้งนั้น

                “เป็นเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ดีนะ” อาเธอร์พูดกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เฟอร์กัสแย้มยิ้มตามอีกฝ่ายที่หัวเราะ แล้วมือใหญ่ของกษัตริย์ก็เอื้อมมาแตะที่บ่าของเด็กหนุ่ม น้ำหนักที่ทิ้งลงมาช่างหนักแน่น เฟอร์กัสแปลกใจเล็กน้อยแต่วินาทีนั้นเด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงความมีอำนาจทว่าอบอุ่นของอีกฝ่าย

“ขอให้โชคเข้าข้างเจ้า” กษัตริย์หนุ่มกล่าว แล้วละมืออกไปพลางลุกขึ้นยืน “เอาล่ะ ข้าคงต้องลาเสียที ไปก่อนล่ะ” ว่าแล้วก็หันกายเตรียมจากไป

                “ว่าแต่พระองค์ทรงเข้ามาในป่าด้วยเหตุอันใดหรือขอรับ” เฟอร์กัสรั้งด้วยคำถาม

                “ข้าเห็นกวาง ว่าจะล่าไปให้ห้องเครื่องที่วังทำอาหาร แต่ก็พลาดไปเสียก่อน แล้วก็ได้เจอกับน้องชายของเจ้าที่ดูเหมือนจะล่าหมูป่าอยู่” องค์กษัตริย์ตอบ

                “ถ้าเช่นนั้น โปรดคอยก่อนขอรับ” เฟอร์กัสกล่า องค์กษัตริย์เลิกคิ้วอย่างสงสัย เด็กหนุ่มชาวนาพยักหน้าประมาณว่าให้รอก่อน แล้วถอยหายเข้าไปในป่า อาเธอร์มองตาม รอดูว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แล้วเฟอร์กัสก็กลับมา พุ่มไม้สั่นไหวเมื่อขากับหัวของกวางระโดน กวางตัวใหญ่ถูกแบกอยู่บนหลังของเด็กหนุ่มที่แลดูจะไม่หนักอะไร

                “เครื่องบรรณาการแด่กษัตริย์” เด็กหนุ่มวางกวางลงต่อหน้าอาเธอร์พลางคุกเข่า กษัตริย์หนุ่มมองกวางอย่างใคร่รู้ ลักษณะของมันเหมือนกวางที่พระองค์เห็นทุกประการ ร่องรอยดาบบนตัวมันแสดงให้เห็นว่าถูกสังหารมาได้ระยะหนึ่งแล้ว อาเธอร์หัวเราะร่าทันที ที่แท้กวางที่หายไปก็เพราะเฟอร์กัสล่ามันไปแล้วนี่เอง แล้วกษัตริย์หนุ่มก็ผิวปากเป็นจังวะ ยังไม่สิ้นเสียงโน๊ตตัวสุดท้ายดีก็มีอาชาตัวใหญ่สูงสง่าตัวหนึ่งก้าวออกมาจากป่ารกทึบ เพื่อมาขนกวางตัวนี้ไป

                กษัตริย์ กวาง และม้าออกจากป่าไปแล้ว เหลือเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ในป่าเพียงลำพัง

                “เป็นเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ดีนะ” คำพูดธรรมดาๆ ที่เหมือนจะตอบรับคำตอบของเขา แต่แฝงไว้ด้วยอะไรบางอย่าง ในน้ำเสียง สีหน้าและแววตา อาเธอร์ผู้ยิ่งใหญ่มองเด็กหนุ่มได้ทะลุปรุโปร่งเห็นถึงข้างใน เฟอร์กัสยกเคียวและดาบของตนขึ้นมาดูคู่กัน อาวุธทั้งสองส่องประกายเมื่อต้องแสงแดดที่ทอดลงมา งดงาม เยือกเย็น

                “เป้าหมายที่แท้จริงของข้าน่ะ คือ....” เสียงกระซิบแผ่วเบากระจายไปในห้วงอากาศ และหายไปอย่างเงียบเชียบ ทันใดเสียงสวบสาบก็ดังขึ้นจากด้านใน เมื่อหันไปมองก็พบกับน้องชายร่วมสายเลือดที่เดินหน้าบูดบึ้งออกมา ไม่บอกก็รู้ว่าต้องอารมณ์เสียมากแน่ๆ

                “ข้าล่าได้กวางล่ะ” เฟอร์กัสเลิกคิ้วใส่อย่างยียวน เฟียคาร่าอ้าปากค้าง เด็กหนุ่มชูกระรอกสามตัวในมือให้ดูแล้วทำท่าจะเหวี่ยงใส่พี่ชาย “แต่ข้ายกให้คิงอาเธอร์ไปแล้ว” เฟอร์กัสรีบพูดเมื่อเห็นท่าไม่ดี เฟียคาร่าเลิกคิ้วแปลกใจ ก่อนจะลดแขนลง

                “งั้นก็ถือว่าเราเสมอกัน” น้องชายเอ่ย จากนั้นทั้งสองก็เดินทางกลับสู่คาเมล็อต

                

----------------------------------------
ส่งท้าย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
-------------------------------------------------
 
เผามหาเผา โคตรเผาาาา แต่ก็ยังเสร็จช้าาาา ขอโทษคร้าบ
 
ถ้าอ่านไม่รู้เรื่องก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะขอรับ

edit @ 5 Sep 2013 02:10:47 by nh2dpun

Comment

Comment:

Tweet

เมื่อวานเอาแต่อ่านวนไปวนมาและกรี๊ดเผลอปิดหน้าบล๊อกไปตอนไหนยังงงอยู่เลยแฮะ ; ;
แต่ตอนนี้เรามา! *วกกลับมาสครีมใส่บล๊อก
.
อัพช้าก็จริงแต่มาซะอลังขนาดนี้ก็ไม่แปลกใจล่ะค่ะว่าทำไมถึงช้า*ตะกุยงานอย่างอิจฉา
.
อ่า... พี่น้องคู่นี้จะน่ารักเกินไปละ...
เห็นพี่น้องตอนเด็กแล้วแบบ แอร๊วววว จะเอากลับบ้าน ;[];!
เฟียคหล่อล่ะ ตอนเด็กก็น่ารักจัด! *ถูๆไถๆ
แต่เหนือสิ่งอื่นใดรูปสุดท้ายเฟอร์กัสนี่บรับ... *ตะกุยแรงๆ
เฟอร์กัสโตเป็นหนุ่มแล้ว ปลื้มปลิ่มแทนลูกชาย(?)
.
แต่มันฮา.... มาเก็บของป่า... เออ...ก็ถูกของนาย *ขรำ
.
แล้วเป้าหมายที่แท้จริงล่า ทำไมมีแต่ดอท ;[];!

#1 By ☆Seveи_Z. on 2013-09-06 15:48