ESBR

[ESBR] Tanabata Matsuri

posted on 01 Aug 2014 17:22 by nh2dpun in ESBR
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ 
 
 
 

……………...น่าเบื่อจริงๆ

        ฉันยืนอยู่ที่จุดสตาร์ทอย่างไร้อารมณ์ร่วมต่อกิจกรรม มันคือศึกแบทเทิลชิงไผ่ระหว่างสองสถาบัน แบทเทิล...ฟังดูตื่นเต้น สำหรับคนทั่วไป คงตื่นเต้นน่าดู แต่ฉันไม่…และที่มาทำก็เพื่อคะแนน แลดูเหมือนคนสนใจเรื่องของส่วนรวมนะ ซึ่งก็เปล่าหรอก เพียงแต่ที่นี่ เป็นโรงเรียน ถึงฉันจะเคยแปลกแยก แต่เมื่อใส่ชุดของสถาบันแล้ว ก็ต้องทำหน้าที่ของนักศึกษาในสถาบันบ้าง แม้มันจะหมายถึงการฝืนความรู้สึกของตัวเองก็ตามที

 

      อาวุธที่ระบุไว้ในใบสมัครคือ M16 กับ ลูกซองแฝดโอเวอร์อันเดอร์… ฉันเอามาแค่ลูกซองแฝดใช้ลูกปรายเบอร์เล็ก เน้นทำความเสียหายเพื่อหยุดการเคลื่อนไหว ส่วนที่ไม่ใช้M16 เพราะกฎบอกแค่ชิงปลอกแขนไม่ใช่ฆ่า

 

      แต่ลูกซองถ้ายิงระยะประชิด หรือยิงกรอกปากก็ตายได้เหมือนกัน

 

      เรื่องต่อสู้ก็เตรียมใจมาอยู่ แต่ถ้าเป็นไปได้จะขอเลี่ยง เพราะในจุดของฉันไม่มีคนสนับสนุนเลย อะไรนะคุณหนูมิร่าเหรอ? รายนั้นบอกจะขอคืบไปข้างหน้าอย่างเดียวเงียบๆ ไม่คิดสู้ ฉันก็คงไม่สู้ถ้าไม่มีคนสนับสนุนหรอก… ดังนั้นก็ต้องใช้แผนรับ คือเน้นผ่านเขตไม่เน้นต่อสู้เหมือนกัน

 

      สตาร์ทในจุดN ซึ่งเป็นโซนแบทเทิล แล้วคืบเข้าโซน T ที่เป็นเมือง ไม่ได้ติดต่อกับมิร่า แยกกันอยู่เหมือนไม่ได้มาด้วยกัน เจอกับเด็กเมสเตรีย กลุ่มใหญ่ ในนั้นมีอิโตะ นายหัวส้ม นายหัวน้ำตาลและนายหัวขาว ดูเหมือนกลุ่มนั้นจะไม่เห็นฉัน จึงผ่านมาอย่างราบรื่น ไม่มีการคุยกันเรื่องแลกเปลี่ยนปลอกแขนเป็นที่ระลึก

 

      ฉันแยกกับมิร่าเมื่อเข้าสู่เขต S เขตที่ฉันเข้าไป มีคนประจำอยู่สองคน คนนึงเป็นผู้หญิงที่คุ้นหน้า ยัยสาวดาวกระดาษน่ะเอง ท่าทางบาดเจ็บไม่น้อย ส่วนอีกคนเป็นผู้ชาย วางตัวดูสบายๆ เหมือนไม่ได้มาแบทเทิลและไม่บาดเจ็บอะไรเลย

 

      ดีที่ซิลฟิลด์ตัดกำลังให้แล้ว ไม่ดีที่คนสภาพพร้อมสู้เป็นผู้ชายที่ดูสูงกว่าถึกกว่า

 

      ทว่าเมื่อดูจากสายตาเคร่งเครียดของยัยสาวดาวกระดาษก็ไม่ควรประมาทซะทีเดียว… ต้องยิงซ้ำให้ลุกไม่ขึ้นจริงๆ แต่คนที่เป็นผู้ชายก็ดูอันตราย ถึงเขาจะพูดอะไรอย่าง “น่าเบื่อ” ซึ่งฉันเห็นด้วย แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะปล่อยให้ฉันผ่านไปง่ายๆ ก็แหงล่ะไม่งั้นจะเรียกว่าแบทเทิลเหรอ อย่างไรก็ตามฉันรีบทิ้งระยะห่างทันที ทว่าผู้ชาย(ที่เหมือนจะถูกเรียกว่า มิไฮน์ภัยสังคม) พุ่งเข้าจู่โจมฉันตามมาติดๆ

 

      ฉันไม่สามารถปะทะในระยะประชิดได้

 

      ฉันตีลังกาหนี การตีลังกามันให้ผลดีกว่าแค่ฉากหลบ เพราะมันทิ้งระยะห่างได้ไกลกว่า แต่พอทิ้งตัวลงอีกฝ่ายกลับเข้าประชิดมาซะแล้ว (นายผ่านเท้าฉันตอนตวัดขึ้นเพื่อกลับตัวได้ยังไงวะ? ตัวก็ไม่ได้เล็กๆ) แถมยังเอื้อมมาจับปลอกแขนฉันได้อีก ระดับสูงไม่ใช่เล่น

 

      แต่ในวินาทีนั้น สิ่งที่ฉันคิดมีแค่ ยิงหัวหรือยิงแขน ถ้ายิงแขนอีกฝ่ายคงรุ่งริ่งไม่ถึงกับขาด ส่วนยิงหัว ไม่ได้ ผิดกฎ

 

      ………….จากที่ไม่คิดจะสู้ อะไรบางอย่างที่หลับใหลมานานพลันตื่นขึ้น………..และเพราะเหตุนั้น ทันทีที่หัวใจเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะเหนื่อย การตอบสนองของฉันก็ทื่อลง และมันก็เพียงพอที่อีกฝ่ายจะดึงปลอกแขนไปจากฉัน………

 

      ไม่ได้ลั่นไกแม้แต่ครั้งเดียว

 

      ไม่แม้แต่จะใช้สันปืนฟาดใส่ใคร

 

      ฉันยืนมองปลอกแขนตัวเองในมืออีกฝ่าย ก่อนจะกล่อมอะไรในใจให้หลับไปอีกรอบ

 

      นี่ไม่ใช่การต่อสู้ ไม่ใช่การแข่งขัน ไม่ได้เฉียดใกล้อะไรแบบนั้นเลย ฉันเดินออกมาจากสนามแบทเทิล ต้องไปแจ้งว่าหลุดออกจากการแข่งขันแล้ว...

 

      น่าเบื่อชะมัด……………

 

      หลังจากนั้น ผลประกาศก็ออกมา ปรากฎว่า เฮนเชียร์แพ้ จึงโดนบทลงโทษกันไป แต่ว่าแค่นี้น่ะ ฉันไม่เรียกว่าบทลงโทษหรอกนะ /ยักไหล่ชิล

  

" ฉันขอส่งบทลงโทษ เฮนเชียร์ทุกคนต้อง'แต่งครอสเดรสแนวเซ็กซี่ซาดิสท์แล้วก็ต้องเต้นโปลแดนซ์หรือโดดบันจีจั๊มพ์ ' นะ :D " (จากเอสเทล....)
 
 
---------------------------------------------
 
 

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมโรลด้วยกันครับ /ซรับ ไหนๆ ก็ไหนๆ ล่ะ ขอซะหน่อย เหล่าผู้ที่ไฟท์(?)กับแซฟฟี่

 


ยัยสาวดาวกระดาษ @ESBR_Val 
 

ภัยสังคม....  @ESBR_Mihai 
 
 
ขออภัยในความเผา โปรดมองข้ามความเบี้ยวด้วย /กราบ ขอบคุณอีกครั้งครับผม

edit @ 1 Aug 2014 18:30:05 by FIEPun