EXSH

[EXSH]หน่วยนับเวลา

posted on 23 Feb 2013 20:11 by nh2dpun in EXSH

ตอนของราเชนก่อนหน้า ในช่วงเทศกาลแห่งความรัก(?)  [Fiction] วาเลนไทน์ ไปอ่านกันได้หนา~

 

Title: หน่วยนับเวลา

Author: nhdpun

Pairing: ดาวเหนือxก้องเกียรติ

Rating: ใสๆ มั้ง...

Author's Notes: ตอนแรก ไม่รู้ว่าจะให้คุยกันด้วยประเด็นอะไร ไปๆ มาๆ ก็มีประเด็นให้พูดถึงกันซะงั้น ว่างๆ จะทำประวัติของดาวเหนือนะ...;w;

*หมายเหตุ ตอนของก้องเกียรติกับดาวเหนือ เป็นตอนต่อจากตอนของราเชนจ้ะ

.....................................................................

            .

            .

            .   

             “ทำแบบนั้นจะไม่เป็นการทำร้ายจิตใจเขาเหรอครับ” ดาวเหนือเอ่ยถามขึ้นในรถ หลังจากที่ขับออกมาจากหน้าบ้านของราเชนมาได้สักพักหนึ่งแล้ว

             “หืม ฉันว่าหมอนั่นต้องดีใจแน่ๆ ที่ได้ของระลึกถึงคนที่รักเป็นของขวัญวาเลนไทน์น่ะ โรแมนติคจะตายไป” ก้องตอบแบบไม่ยี่หระ ซ้ำยังทำหน้าตาเหมือนว่าที่พูดไปเป็นของตาย

              “ผมไม่แน่ใจนักหรอกครับ...” ดาวเหนือเอ่ยเรียบๆ “หลังๆ มานี้ การเล่นของคุณ ดูจะหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ นะครับ”

              “เหรอ...” ก้องตอบรับเพียงสั้นๆ

              รถของทั้งคู่ขับออกมายังชานเมืองกรุงเทพ ร้านที่ก้องจองไว้ ไม่ได้อยู่ไกลจากตัวมหานครฟ้าอมรสักเท่าไหร่นัก หากแต่ค่อนข้างลึกลับพอสมควร จากถนนใหญ่ก็เลี้ยวออกมาสู่ถนนเส้นเล็ก เข้าซอยนู้น ออกซอยนี้ ในที่สุด ดาวเหนือก็เอารถเข้าไปจอดในที่จอดรถของร้านอาหารได้

               ร้านอาหารกลางน้ำบรรยากาศเงียบสงบเย็นสบาย บนเรือนไม้ที่สร้างยื่นออกไปกลางสระ มีคู่รักที่นั่งรับประทานอาหารและพูดคุยกันเบาๆ อยู่สองสามคู่ ก้องเกียรติเดินนำหน้า ส่วนดาวเหนือที่เดินตามหลังก็กวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความประทับใจกับการตกแต่งที่สวยงามของร้านอาหารแห่งนี้ แสงสว่างที่ให้ความกระจ่างในค่ำคืน มิได้มาจากหลอดไฟ หากแต่มาจากบรรดาเทียนนับสิบๆ เล่มที่จุดไว้ตามทางเดิน บนเรือนเองก็ใช้เทียนเช่นกัน ส่วนบนผิวน้ำที่มีดอกบัว ก็มีกะลาที่จุดเทียนลอยไปทั่ว แต่ไม่เยอะมากนัก สร้างความงดงามและบรรยากาศที่ไม่เหมือนใครได้เป็นอย่างดี

               เมื่อก้าวขึ้นมาบนเรือน บริกรที่คอยให้บริการก็นำคนทั้งสองไปยังโต๊ะที่ก้องจองไว้ เมื่อทั้งคู่นั่งลงแล้วเมนูอาหารสองใบก็ถูกวางไว้ตรงหน้า ดาวเหนือปล่อยให้ก้องจัดการเรื่องนี้ไป เมื่อบริกรค้อมตัวแล้วก้าวถอยหลังออกไปแล้ว ทั้งคู่ก็ตกอยู่ในความเงียบที่ถูกโอบล้อมไว้ด้วยแสงเทียน

               “เป็นร้านที่บรรยากาศดีมากนะครับ ไม่มียุงด้วย” ดาวเหนือเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น

               “อืม” แต่ก้องกลับตอบมาเพียงแค่นั้น ซ้ำยังไม่มองหน้าคู่สนทนาอีกต่างหาก หนุ่มใต้ลูกครึ่งเอเชีย-ตะวันออกกลาง มองคนรักตรงหน้าดวงสีหน้าที่ยากจะอ่านออก

               “เจ้าชายเป็นอะไรหรือครับ ถ้ามีอะไรที่ค้างคาใจ ก็บอกให้ผมรับรู้บ้างสิ” กระแสเสียงของดาวเหนือนิ่งขึ้นและราบเรียบขึ้น หากเป็นคนนอกฟังอาจนึกว่าดาวเหนืองอนไม่ก็เคืองที่โดนเมินกันแบบนั้น แต่บุคลิกที่ค่อนข้างเย็นชาและเดาอารมณ์ไม่ถูกนั้น ถือเป็นเรื่องปกติ

                “...ฉันคิดถึงเรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะ ช่างมันเถอะ” ก้องหันกลับมายิ้มสดใสแบบหลอกๆ กลบเกลื่อน แต่ก็โดนสายตาที่ล้ำลึกของดาวเหนือมองอย่างกระแทกจิตประมาณว่ารู้ทัน

                หลังจากนั้น เมื่ออาหารมาเสิร์ฟแล้ว ก้องก็ปล่อยให้ดาวเหนือชวนคุยอย่างทุกครั้งระหว่างที่รับประทานอาหารไปด้วย หัวเราะกับมุกตลกที่เขาเล่า ออกความคิดเห็นในหัวข้อที่ถูกใจ ช่วงเวลาที่ผ่านไปนั้นช่างเป็นสุขยิ่งนัก จวบจนกระทั่งทั้งคู่นั่งละเลียดของหวานกันอย่างช้าๆ เพราะกระเพาะใกล้ถึงขีดเต็มที ทำให้ทำได้แค่รับประทานไปช้าๆ เพื่อไม่ให้อิ่มเร็วเท่านั้น ระหว่างมื้อของหวาน ทั้งคู่คุยกันเบาๆ ถึงเรื่องการใช้ชีวิตร่วมกัน ทุกอย่างดูราบรื่นและงดงามยิ่งกว่าความฝัน ในที่สุดก็ได้เวลาที่จะกลับบ้านกันเสียที

 

                เป็นเวลาที่ดึกมากแล้วที่สองหนุ่มพร้อมจะซุกตัวใต้ผ้าห่ม ก้องนอนซบอกคนรัก มีอ้อมแขนแข็งแกร่งของดาวเหนือโอบอยู่ วันนี้มีหลายช่วงเวลาที่เป็นสุข เป็นความทรงจำแสนหวานที่จะถูกบันทึกไว้ในกล่องแห่งความทรงจำ

                “ไม่อยากจะเชื่อเลย...ขนาดผ่านมาเป็นเดือนขนาดนี้แล้วนะเนี่ย” ก้องพึมพำเบาๆ ดาวเหนือที่เกือบเคลิ้มหลับปรือตามองคนในอ้อมอก

                “...จากนี้ไปเราจะมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนานเลยล่ะครับ...” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแผ่วเบา

                “นั่นสินะ...” ก้องไม่รู้สึกง่วง ไม่รู้ว่าทำไม แต่พอนึกถึงว่าก่อนหน้านี้ ตั้งแต่ที่พวกเขารู้จักกันครั้งแรก ก็ผ่านมาตั้งสิบสามปี สิบสามปีที่ต้องพบกันเดือนละครั้งผ่านลูกกรงกั้นในตึกเยี่ยมผู้ต้องขัง สิบสามปีที่พูดคุยกันเป็นเวลาสั้นๆ ในแต่ละเดือน สิบสามปีที่ยาวนาน จนสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่เมื่อไหร่ก็ได้...แต่ท้ายที่สุด เมื่อดาวเหนือถูกปล่อยตัวออกมา ก้องเกียรติก็พบว่า ชีวิตของเขาถูกผูกมัดไว้กับชายหนุ่มคนนี้แล้ว

                แต่มันไม่ใช่ด้ายแดงแห่งความรักหรอกนะ สีมันเหมือนเลือด และบางคราวก็หมองลง บอกไม่ถูกว่าเป็นด้ายแห่งอะไรกันแน่ แต่อย่างน้อยๆ ก็มีความรักผสมอยู่ด้วยล่ะนะ

                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแหวกความเงียบ ก้องที่ล้มเลิกความพยายามจะหลับลุกขึ้นอย่างเร็ว ส่วนดาวเหนือที่เหมือนจะหลับไปแล้ว ก็ลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้ากระจ่างใสราวกับคนไม่ง่วงนอน เสียงโทรศัพท์นั้นเป็นของดาวเหนือ หนุ่มใต้ยิ้มให้ก้องแบบขอโทษที่รบกวนเวลานอน แล้วลุกไปรับโทรศัพท์ เขาหันมามองคนรักที่ยังนั่งมองตนบนเตียงแบบขอตัว แล้วเดินออกจากห้องไป ลับหลังดาวเหนือไป ก้องก็พลิกตัวล้วงมือเข้าไปในใต้โคมไฟตั้งโต๊ะที่หัวเตียง หยิบแท่งสีดำเล็กๆ ออกมา

                ในคฤหาสน์ของก้องเกียรติ มีอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับงานสายลับซึ่งพัฒนาขึ้นเอง แฝงอยู่ทั่วไปหมดแม้แต่ในห้องครัวหรือห้องน้ำ ดังนั้นหากก้องจะแอบฟังว่าดาวเหนือคุยกับใครก็ย่อมได้ ไม่ว่าดาวเหนือจะหลบไปคุยโทรศัพท์อยู่ที่แห่งหนใดในบ้าน ก็ไม่อาจรอดพ้นก้องเกียรติไปได้ แต่ถ้าเหนืออยากให้เราแอบฟังอยู่แล้วล่ะ? ความคิดที่แล่นขึ้นมาห้ามนิ้วไว้ได้ทัน ดาวเหนือไม่ใช่คนโง่ แล้วด้วยงานที่เหนือทำอยู่ในปัจจุบันนี้ก็เป็นงานที่ต้องอาศัยเล่ห์กลพอสมควร อีกทั้งดาวเหนือยังรู้ตื้นลึกหนาบางของก้องเกียรติ หรืออีกใบหน้าหนึ่งคือ เดอะ ดีไซเนอร์ จะทำอะไรสุ่มเสี่ยงอย่างการคุยโทรศัพท์กับใครก็ตามที่อาจเกี่ยวข้องกับงาน ในสถานที่ที่ถูกดักฟังได้หรืออย่างไร พอคิดแบบนั้นแล้ว ท้ายที่สุด ก้องก็ล้มตัวลงนอนรอ

                ถึงจะโทรคุยกับกิ๊กอื่น ฉันก็ไม่ยุ่งหรอกน่า อย่างไรก็อดคิดด้วยความหึงหวงนิดๆ ไม่ได้ ตอนที่นอนรอจนเกือบเคลิ้มๆ หลับ ดาวเหนือก็ย่องเงียบกลับเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มรู้ว่าก้องยังไม่หลับหรอก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ค่อยๆ ย่องขึ้นเตียงแล้วสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มช้าๆ เตรียมพร้อมรับมือถ้าก้องจะถามอะไรออกมา

                “...เราจะมีเวลาอยู่ด้วยกันนานจริงหรือเปล่า...” ก้องพึมพำเบาๆ ดาวเหนือมองหน้าคนรักที่ยังหลับตาเหมือนคนนอนหลับอยู่ ก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสแก้มอีกฝ่ายแผ่วเบาด้วยความรัก

                “ขึ้นอยู่กับว่า...เจ้าชายนับเวลาด้วยหน่วยนับไหนน่ะนะ”

                .

                .

                .

                หากคุณนับเป็นปี มันอาจน้อยอย่างที่คุณว่า แต่ถ้าคุณนับเป็นวินาทีเหมือนที่ผมนับ มันช่างมากมายจนนับไม่ไหวเลยล่ะ...

 
--------------------------------------------------------------
 
1rhGUO.jpg [580x533px] ฝากรูป
 
รูปประกอบที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่องเล้ย...ไม่มีแบบวาดไม่ได้นะเนี่ย/ปาดเหงื่อ ไม่ค่อยได้วาดคนจูบกันเท่าไหร่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ชายสองคนด้วยแล้วน่ะนะ

edit @ 25 Feb 2013 21:58:45 by nh2dpun

edit @ 7 May 2013 11:16:30 by nh2dpun